Każdego roku w samym środku lata, szóstego sierpnia, Kościół katolicki zaprasza wiernych do wejścia wraz z Chrystusem na Górę Przemienienia. Święto Przemienienia Pańskiego, zakorzenione głęboko w tradycji chrześcijańskiego Wschodu i Zachodu, nie jest jedynie wspomnieniem cudownego wydarzenia z przeszłości, ale żywym wezwaniem skierowanym do każdego z nas.
Ewangeliczny opis ukazuje Jezusa, który bierze ze sobą Piotra, Jakuba i Jana, aby na osobności, na wysokiej górze, odsłonić przed nimi rąbek swojej boskiej chwały. Wobec apostołów Jego oblicze zajaśniało jak słońce, a odzienie stało się lśniąco białe. Towarzyszący Mu Mojżesz i Eliasz – uosobienie Prawa i Proroków – rozmawiali z Nim o Jego zbliżającej się męce. Całości dopełnił głos Ojca z obłoku: „To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”. To wydarzenie, choć niezwykłe i pełne majestatu, miało bardzo konkretny cel duszpasterski i pedagogiczny, który do dziś pozostaje fundamentem naszej liturgii i osobistej wiary.
Aby w pełni zrozumieć sens Przemienienia, należy spojrzeć na nie w kontekście drogi, jaką Jezus zmierzał do Jerozolimy. Chwila chwały na Taborze następuje niedługo po tym, jak Zbawiciel po raz pierwszy wyraźnie zapowiedział uczniom swoją mękę, odrzucenie i śmierć na krzyżu. Ta zapowiedź wstrząsnęła apostołami, wywołując w ich sercach lęk, niezrozumienie i opór. Chrystus, znając ludzką słabość i wiedząc, jak wielką próbą będzie dla nich widok Jego udręczonego ciała na Golgocie, postanowił umocnić ich wiarę.
Przemienienie było więc darem miłosierdzia, mającym uchronić uczniów przed rozpaczą. Widząc Jezusa w Boskim blasku, apostołowie mieli zyskać pewność, że krzyż nie jest porażką ani końcem wszystkiego, ale koniecznym etapem prowadzącym do zmartwychwstania. Przesłanie Taboru uczy nas, że cierpienie i trudności codziennego życia nabierają sensu dopiero wtedy, gdy patrzymy na nie przez pryzmat ostatecznego zwycięstwa Boga. Liturgia tego święta rzuca również światło na naszą własną tożsamość i powołanie.
Przemienienie Chrystusa jest zapowiedzią przebóstwienia człowieka. Każdy ochrzczony został wezwany do tego, by odblask Bożej chwały jaśniał w jego codziennym życiu. Święty Leon Wielki przypominał, że to, co wydarzyło się w głowie Kościoła, ma się dokonać także w Jego ciele. Przemienienie Pańskie jest zatem świętem nadziei, która przypomina nam o ostatecznym celu ludzkiego życia – o powołaniu do wieczności, gdzie nasze śmiertelne ciała zostaną przekształcone na wzór uwielbionego ciała Chrystusa. W świecie, który często skupia się wyłącznie na tym, co materialne i przemijające, liturgia 6 sierpnia wznosi nasz wzrok ku górze i przypomina, że domem człowieka jest niebo.
Kluczowym elementem orędzia z Góry Tabor są słowa Boga Ojca wzywające do posłuszeństwa Synowi: „Jego słuchajcie”. To jedyny nakaz, jaki Ojciec formułuje w Nowym Testamencie bezpośrednio do ludzi. Przemienienie dokonuje się w ciszy i na modlitwie, co stanowi dla nas wyraźną wskazówkę praktyczną. Nie da się doświadczyć bliskości Boga bez oderwania się od hałasu świata i wejścia na własną „górę modlitwy”. Słuchanie Jezusa oznacza codzienne karmienie się Jego Słowem zapisanym w Ewangelii oraz regularne spotkanie z Nim w sakramentach, zwłaszcza w Eucharystii. Każda Msza święta jest w istocie takim małym Taborem, gdzie chleb i wino mocą Ducha Świętego zmieniają swoją istotę, a my, przyjmując Ciało Pańskie, stajemy się uczestnikami Jego Boskiej natury.
Z tej góry nie można jednak uciekać od rzeczywistości, na co wskazuje postawa Piotra chcącego stawiać namioty. Po doświadczeniu zachwytu trzeba zejść w dolinę codziennych obowiązków, niosąc światło Chrystusa tam, gdzie panuje mrok grzechu, zwątpienia i ludzkiej krzywdy.