Maj w polskiej tradycji to miesiąc szczególny. Gdy przyroda budzi się do życia, a ogrody i łąki rozkwitają feerią barw, nasze serca i kroki kierują się ku tej, która jest „najpiękniejszym Kwiatem ziemi” – ku Najświętszej Maryi Pannie.
W polskiej pobożności maj i Maryja stanowią jedność, a zawołanie „Polski Królowa” nabiera w tym czasie wyjątkowego blasku. Tradycja gromadzenia się przy przydrożnych kapliczkach, krzyżach i w kościołach na nabożeństwach majowych jest wpisana w kod genetyczny naszej wiary. Śpiew Litanii Loretańskiej, który niesie się po polskiej wsi i miastach, to nie tylko wyraz pobożności, ale i żywe świadectwo więzi z Matką Bożą. Każde wezwanie litanijne – od „Różo Duchowna” po „Królowo Polski” – to mały kamyczek w mozaice naszej miłości do Maryi.
Dlaczego nazywamy Ją Królową Polski? To nie tylko tytuł historyczny, związany ze ślubami Jana Kazimierza, ale przede wszystkim relacja serca. Dla polskiego wiernego Maryja nigdy nie była wyniosłą monarchinią na niedostępnym tronie. Jest Królową, która jest jednocześnie Matką – bliską, czułą, znającą trudy codzienności, troski o rodzinę i lęki o przyszłość. Jako naród wielokrotnie doświadczaliśmy Jej opieki w najtrudniejszych momentach dziejów, co utwierdziło nas w przekonaniu, że pod Jej płaszczem jesteśmy bezpieczni.
Współczesny świat pędzi naprzód, a my często gubimy się w gąszczu obowiązków i informacji. Majowe wieczory dają nam szansę na zatrzymanie. Gdy stajemy przed wizerunkiem Matki Bożej Majowej, przystrojonym świeżymi kwiatami i wstążkami, uczymy się od Niej pokory i bezgranicznego zaufania Bogu. Maryja uczy nas, jak mówić „fiat” – „niech mi się stanie” – nie tylko w chwilach radosnych, ale i w tych, które po ludzku wydają się trudne.
Niech ten tegoroczny maj będzie okazją do odnowienia naszej osobistej więzi z Królową Polski. Zachęcamy do wspólnego śpiewu Litanii Loretańskiej w naszym kościele, a także przy kapliczkach w naszych okolicznych sąsiedztwach. Niech te małe miejsca modlitwy staną się centrami naszej lokalnej wspólnoty.
Przynieśmy Maryi nasze majowe kwiaty – te zerwane na łące, ale przede wszystkim te wyhodowane w ogrodach naszych serc: cierpliwość, przebaczenie i miłość bliźniego. Niech radosne „Chwalcie łąki umajone” rozbrzmiewa w naszych domach, przypominając nam, że mamy w niebie Matkę, która nigdy o nas nie zapomina.