Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, którą obchodzimy 15 sierpnia, to jedno z najszlachetniejszych i najpiękniejszych świąt maryjnych w Kościele katolickim. Dla każdego wierzącego człowieka dzień ten jest źródłem ogromnej radości i nadziei. Liturgia kieruje nasz wzrok ku niebu, gdzie Maryja przebywa już w pełnej chwale. Przypomina nam to o ostatecznym celu ludzkiego życia, jakim jest wieczne zjednoczenie z Bogiem. W świecie, który tak często zapomina o wymiarze duchowym, to święto staje się jasnym drogowskazem wskazującym głęboki sens całej naszej ziemskiej wędrówki.
Oficjalne potwierdzenie prawdy o Wniebowzięciu jako dogmatu wiary nastąpiło 1 listopada 1950 roku. Papież Pius XII ogłosił wówczas konstytucję apostolską Munificentissimus Deus, w której zapisał, że Niepokalana Matka Boga po zakończeniu swojego ziemskiego życia została z ciałem i duszą wzięta do chwały niebieskiej. Warto jednak pamiętać, że Ojciec Święty nie wprowadził wtedy nowej nauki. Uroczyście potwierdził jedynie to, w co chrześcijanie wierzyli i co wyznawali od samych początków Kościoła. Już w pierwszych wiekach, zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie, uroczyście obchodzono ten dzień, nazywany Zaśnięciem lub Przejściem Matki Bożej do nieba.
W polskiej tożsamości i historii dzień 15 sierpnia zajmuje miejsce szczególne, łącząc w sobie wątki religijne z narodowymi. To właśnie pod opiekę Matki Bożej uciekali się nasi przodkowie w najtrudniejszych momentach dziejowych, upatrując w Niej tarczy i obrony. Wyrazem tej głębokiej więzi są coroczne, letnie pielgrzymki, które z każdego zakątka kraju zmierzają przed oblicze Czarnej Madonny na Jasną Górę, by właśnie w tę uroczystość złożyć u Jej stóp intencje całego narodu. Przeżywanie tego święta we wspólnotach parafialnych od pokoleń kształtuje naszą chrześcijańską wrażliwość i przypomina, że prawdziwy patriotyzm oraz codzienne budowanie wspólnoty wyrastają z wierności Bogu i Ewangelii.
Z uroczystością tą nierozerwalnie wiąże się także piękna tradycja błogosławienia ziół, kwiatów oraz pierwszych zbiorów zbóż. Zwyczaj ten ma korzenie w dawnych przekazach Kościoła. Według chrześcijańskich apokryfów, gdy apostołowie zebrali się kilka dni po odejściu Maryi i otworzyli Jej grób, nie znaleźli tam ciała Zbawicielki. Wnętrze grobowca wypełniał jedynie niezwykły, ujmujący zapach, a na miejscu spoczynku leżały świeże kwiaty i pachnące zioła. Stały się one symbolem życia, które zwyciężyło śmierć. Przynosząc dziś bukiety do naszych świątyń, wyrażamy wdzięczność Bogu za dar stworzenia, za plony ziemi oraz za opiekę Maryi, którą nazywamy najwspanialszym owocem odkupienia.
Uroczystość Wniebowzięcia należy w Kościele do świąt nakazanych. Oznacza to, że jako wierzący jesteśmy zobowiązani do udziału we Mszy świętej i wezwanie to powinniśmy przyjąć z gotowością serca. Jest to doskonała okazja, aby na chwilę zatrzymać się w codziennym biegu, odłożyć rutynowe obowiązki i spędzić czas na modlitwie oraz w gronie rodziny. Świętując ten dzień we wspólnocie parafialnej, dziękujemy za owoce ludzkiej pracy i prosimy Matkę Najświętszą, aby wypraszała nam potrzebne łaski na każdy dzień. Niech ta uroczystość umocni naszą wiarę i napełni nas pokojem.