Ostatnia niedziela roku liturgicznego to dzień, w którym celebrujemy jedno z najważniejszych świąt o charakterze eschatologicznym: Święto Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Początki święta są ściśle związane z pontyfikatem Papieża Piusa XI, który 11 grudnia 1925 roku wydał encyklikę „Quas Primas”, ustanawiając je jako obowiązkowe dla całego Kościoła katolickiego. Decyzja ta nie była przypadkowa: była odpowiedzią na głębokie zmiany społeczne i polityczne tamtych czasów – rozwijające się totalitaryzmy, nacjonalizmy odrzucające wszelką władzę ponadczasową, sekularyzację, która stopniowo wykluczała Boga z życia publicznego i prywatnego. Papież chciał przypomnieć wszystkim, że niezależnie od władz ziemskich, prawowitym i ostatecznym Królem wszechświata jest Jezus Chrystus, a jego królestwo nie jest ograniczone przez granice państw.
Teologiczne fundamenty królestwa Chrystusa sięgają zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu. W Starym Testamencie Królestwo Boże było objawione poprzez króla Dawida, a prorocy – między innymi Daniel i Izajasz – zapowiadali przyjście Mesjasza: Króla, który będzie panować w sprawiedliwości i miłości, a jego królestwo będzie trwać na wieki (Dn7,13-14). W Nowym Testamencie ta obietnica się spełnia w Jezusie Chrystusie, choć jego królestwo różni się radykalnie od tradycyjnych władz ziemskich. Gdy Poncjusz Piłat pytał: „Czy jesteś królem Żydów?”, Jezus odpowiedział: „Moje królestwo nie jest z tego świata” (J 18,36). Jego władza nie opiera się na sile zbrojnej, bogactwie lub tyranii – jest królestwem miłości, prawdy i sprawiedliwości. Chrystus objawił swoje królestwo przez śmierć na krzyżu, gdzie ofiarował życie za grzechy całego świata, a Jego zmartwychwstanie i wniebowstąpienie potwierdziły jego władzę nad żywymi i umarłymi. Apokalipsa Jana opisuje Chrystusa jako „Wiernego i Prawdziwego”, który przyjdzie w chwili sądu końcowego jako „Król królów i Pan panów” (Ap19,16).
We współczesnym świecie, gdzie panuje chaos społeczny, konflikty między narodami, konsumpcjonizm i indywidualizm, przesłanie Święta Chrystusa Króla zdobywa szczególną wagę. Często ludzie szukają sensu życia tylko w dobrach materialnych, władzy lub popularności, zapominając, że prawdziwe spełnienie znajduje się w służeniu Bogu i bliźniemu. Święto to przypomina, że Chrystus jest ostatecznym autorytetem w każdej dziedzinie życia – nie tylko religijnym, ale również w społecznym, politycznym i rodzinnym. Jego królestwo wymaga od nas sprawiedliwości wobec ubogich, miłości wobec wrogów, solidarności z tymi, którzy cierpią oraz odrzucenia wszelkich form zła i nieprawości. To jest wezwanie do umieszczenia Chrystusa w centrum własnego życia i działania, tak aby jego wola stała się fundamentem naszych decyzji i wyborów. Święto Jezusa Chrystusa Króla przypomina nam, że niezależnie od trudności i zmieniających się czasów, Chrystus panuje nad światem swoją miłością, a jego królestwo jest jedynym źródłem prawdziwej wolności, sprawiedliwości i zbawienia. Niech ten dzień stanie się dla nas okazją, aby ponownie przyjąć Jezusa Chrystusa jako Króla i Pana naszego życia, żyjąc według Jego przykazań, służąc bliźnim i świadcząc o Bożej miłości w świecie.