© Copyright 2021 - Przystań Miłosierdzia 

W połowie grudnia w naszej parafii odbyło się pierwsze spotkanie synodalne. W spotkaniu uczestniczyło w sumie 15 osób, łącznie z księżmi. Trwało 1,5 godziny. Rozpoczęliśmy modlitwą do Ducha Świętego, by szczerze podzielić się odpowiadając na pytania: Kościół synodalny, głosząc Ewangelię, „podąża razem”. Jak owo „podążanie razem” realizuje się dzisiaj w naszym Kościele lokalnym? Do podjęcia jakich kroków zaprasza nas Duch Święty, abyśmy wzrastali w naszym „podążaniu razem”?

 

Różne były głosy w ramach dzielenia. Każdy mógł się wypowiedzieć, każdy był słuchany. Nie było przekonywania się, krytykowania, oceniania. Można było dostrzec różnorodność poruszanych kwestii i sposobów widzenia, wrażliwości, a jednocześnie jedność, szacunek, chęć zrozumienia siebie i co najważniejsze usłyszenia w tym wielogłosie głosu Ducha Świętego. A to synteza spisana z tego czym uczestnicy podzielili się na spotkaniu:

 

  • problemy z realizacją prac budowlanych
  • małe zaangażowanie parafian w sprawy parafii
  • brak bezpieczeństwa w funkcjonowaniu w danym miejscu - zniknięcie Księdza Proboszcza, trudności dialogu i porozumienia z Kurią
  • Kościół jako wspólnota łącząca dzieci, młodzież i dorosłych
  • różne formy przyjmowania Komunii Św.
  • DLACZEGO chcemy podążać razem? Po co być w Kościele? - Albo robię to dla Pana Boga, albo dla własnej chwały
  • radości i troski płynące z bycia częścią Kościoła. JESTEM, choć nie zawsze wszystko idzie tak, jak powinno
  • podążanie razem wychodzi nam średnio. Potrzebnych jest więcej inicjatyw, związujących z sobą parafian
  • potrzeba objęcia opieką i wsparciem wszystkich, bez względu na status, czy wiek
  • nacisk na rozwój wiary parafian, bez trywializowania i spłycania nauk ewangelicznych typu „Jezus jest super”
  • Kościół „otwarty”, który się wspólnie ubogaca - nie ma Kościoła bez wiernych, ani bez kapłanów; wspólnota ma żyć
  • plebania jako „dom wspólnoty”, a nie „dom księdza”
  • Kościół zostaje w tyle; stagnacja
  • ludzie Kościoła, a społeczność LGBT
  • „odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcą” - problem z wcielaniem tych słów w życie
  • rozdźwięk - nie ma jedności w stosunku do nauki papieża
  • najdrobniejsza rzecz może stać się zarzewiem konfliktu; nieumiejętność w rozmowie
  • przepaść dzieląca kapłanów i świeckich
  • Kościół „to nie monolit” - musimy się wspierać mimo różnic
  • pomoc konkretna, a nie ogólna! Nie tylko materialna i nie tylko taka, która obejmuje jedynie ludzi Kościoła
  • synodalność - przeciwieństwo klerykalizmu
  • musimy wpatrywać się w jednym kierunku - w stronę Boga
  • potrzeba posiadania przestrzeni, w której można się szczerze wypowiedzieć
  • pedofilia w Kościele to nie cały Kościół
  • życie wiarą; potrzebna jest spójność - „żyję tak, jak wierzę”
  • inspirowanie innych do tego, by czynić dobro
  • są katolicy „gorący” i „letni” (niekorzystający z sakramentów, itp)
  • kochajmy ludzi, potępiając grzech
  • Jezus też był kiedyś uchodźcom
  • nie mamy wprowadzać własnych zasad, tylko podążać za tym, do czego nawoływał Chrystus
  • powinniśmy dawać przykład, że chodzimy do Kościoła mimo tego, co się dzieje
  • miłość rozwija się w służbie, a nie w użalaniu się nad sobą
  • katecheza nie może kojarzyć się wyłącznie ze szkołą, jako dodatkowy przedmiot
  • za mało objaśniania bogatej symboliki występującej w Piśmie Świętym

Podsumowanie spotkania synodalnego

30 stycznia 2022

Przystań

Miłosierdzia